Ogrzewanie - wiadomosci tematyczne

PMV (Predicted Mean Vote) - dzielnik praktyczny w opisie komfortu cieplnego w pomieszczeniach zamkniętych. Praktyczny głównie w klimatyzacji. Opisuje wrażenia cieplne człowieka, wyrażone w 7-stopniowej skali wrażeń cieplnych, jako:

• gorące ( +3 )
• ciepłe ( +2 )
• lekko ciepłe ( +1 )
• neutralne ( 0 )
• lekko chłodne ( -1 )
• chłodne ( -2 )
• zimne ( -3 )

Zaleca się (na rzecz warunków komfortu), żeby iloraz PMV mieścił się w zakresie:

-0,5 < PMV < +0,5 co odpowiada PPD < 10%

tzn ze procent osób niezadowolonych z klimatu wewnętrznego (PPD) będzie wynosił maksymalnie 10%.

Iloraz PMV bazujący jest na równowadze cieplnej ciała ludzkiego. Człowiek znajduje sie w równowadze cieplnej, kiedy wewnętrzne tworzenie ciepła w jego ciele równe jest utracie ciepła do otoczenia.

PMV jest funkcją: PMV = f (M, W, λclo, fclo, t, tmr, v, pa, hc, tclo),
gdzie:
M - matabolizm (1 met = 58W/m2),
W - zatrudnienie zewnętrzna ,
λclo - oporność cieplna odzieży (1 clo = 0,155 m2•°C/W),
fclo - podejście powierzchni ciała zakrytego do odkrytego ,
t - gorączka powietrza ,
tmr - średnia gorączka promieniowania ,
v - względna prędkość powietrza ,
pa - ciśnienie cząstkowe pary wodnej ,
hc - tempo wymiany ciepła przez konwekcję ,
tclo - wysoka temperatura powierzchni odzieży .

Zaleca się stosowanie wskaźnika PMV właśnie w owym czasie, kiedy wartości sześciu głównych parametrów są zawarte w następujących przedziałach:

parametr

wartość

M
1 ÷ 4 met

λclo
0 ÷ 2 clo

t
10 ÷ 30°C

tmr
10 ÷ 40°C

v
0 ÷ 1 m/s

Przykładowe dane:

• niewielka działalność w pozycji siedzącej (kancelaria, gniazdko, buda, laboratorium) - 1,2 met
• lekka kostium robocza: odzież spodnia lekka, gzło z bawełny z długimi rękawami, portki, skarpety wełniane i półbuty - 0,7 clo
• zestaw odzieży zimowej noszonej w domu: odzież spodnia, gzło z długimi rękawami, pantalony, marynarka bądź sweter z długimi rękawami, grube skarpety i półbuty - 1,0 clo
• tradycyjne konfekcja męska (europejska) noszona do pracy: odzież spodnia bawełniana, gzło z długimi rękawami, gajer (marynarka, pantalony i żupan), wełniane skarpety, buty - 1,5 clo

Bibliografia

• PN-85/N-08013 (Funkcjonalność. Środowiska termiczne umiarkowane. Określnik wskaźników PMV, PPD i wymagań dotyczących komfortu termicznego.)

Zobacz też

• PPD
• Komfort cieplny
• Ole Fanger

Linki zewnętrzne

• CIOP PIB (Znajdujący się w centrum Instytut Ochrony Pracy. Państwowy Instytut Przejmujący) o komforcie termicznym

Zestaw danych treści

• 1 Frekwencja w budownictwie
• 2 Branże pokrewne
• 3 Organizacje
• 4 Zobacz też

//

HVAC - skrótowiec angielskiego wyrażenia Heating, Ventilation, Air Conditioning oznaczającego branżę inżynierii sanitarnej zajmującą się:

• ogrzewaniem (heating),
• wentylacją (ventilation)
• klimatyzacją (air conditioning).

W Polsce nie ma dokładnego odpowiednika tego pojęcia, skutkiem tego oznaczenia z języka angielskiego przyjęły się zarówno w publikacjach inżynierskich, kiedy i w mowie potocznej. Przyjęto dwoje sposoby wymawiania tego skrótu: ejczwak (z ang.) ewentualnie hwac (z niem.) - obie wersje uznawane są za poprawne.

Oprócz określenia branży budowlanej skrót HVAC służy również do określaniu zawodu (inżynier HVAC bądź w inny sposób mechanical engineer) natomiast rodzaju instalacji sanitarnych.

Frekwencja w budownictwie

W Polsce ogólnie przemysł budowlana dzieli się na (rozdział ogólny):

• architekturę
• konstrukcję
• instalacje sanitarne
• instalacje elektryczne

Na instalacje sanitarne składają się:

• instalacje odpowiedzialne za doprowadzenie wody do budynku i odprowadzenie ścieków (inaczej armatura wodno-kanalizacyjna);
• wodne instalacje przeciwpożarowe (alias armatura tryskaczowa i hydrantowa);
• instalacje zapewniające uczucie komfortu cieplnego w pomieszczeniach (alias wentylacja, grzanie, oziębianie = HVAC);
• instalacja gazowa
• inne instalacje technologiczne (np. sprężonego powietrza, olejowa, parowa itd.)

Branże pokrewne

Skrót HVAC często jest modyfikowany, bo z trudem wygłaszać przemówienie o klimatyzacji w oderwaniu od innych branż. Tak bywa spotykaną odmianą jest HVAC & R bądź HVACR (R od ang. refrigeration - oziębianie). W zasadzie dziś przyjmuje się, że w kompozycja branży HVAC wchodzi również oziębianie, nie zważając na że nie furt dodawane jest końcowe R.

Inną modyfikacją skrótu jest HVAC-R & I, dokąd I oznacza izolację (ang. isolation).

Organizacje

Najprężniejszą organizacją HVAC (również w Polsce) jest amerykańska ASHRAE .

Podobnie polskie wyższe uczelnie kształcą inżynierów sanitarnych (branża określa właśnie proces studiów i nie ma wpływu na uzyskanie końcowego tytułu).

Zobacz kategorię na Wikimedia Commons:
HVAC

Zobacz też

• instalacja sanitarna
• klimakonwektor

Niektóre informacje zawarte w artykule wymagają weryfikacji.
Zajrzyj na stronę dyskusji, by dowiedzieć się, jakie informacje budzą wątpliwości.

Nagrzewnica - sprzęt służące do ogrzewania powietrza. Atmosfera przepływa przez nagrzewnicę ruchem wymuszonym, przeciętnie nie stykając się bez ogródek z czynnikiem grzejnym.

Rozbiór nagrzewnic

• Ze względu na przeznaczenie:
  • n. pomieszczeniowe- stosowane w pomieszczeniach/domach,
  • n. samochodowe - stosowane w samochodach,
  • n. przemysłowe - stosowane w procesach produkcyjnych, itp.

• Ze względu na budowę:
  • stacjonarne,
  • mobilne,
  • wiszące,
  • wbudowane w grupa maszyn

• Ze względu na forma paliwa:
  • nagrzewnice olejowe (zasilane olejem opałowym, ropą czy też mazutem.
  • nagrzewnice elektryczne (zasilane energią elektryczną)
  • nagrzewnice wodne (zbudowane na bazie wymiennika wodnego uzyskujące serdecznie z cieczy płynącej przez wymiennik)
  • nagrzewnice na paliwa stałe (węgiel, drzewo, koks, pelet, itp.)
  • nagrzewnice gazowe (trunek ziemny albo LPG)

Struktura i działanie

Zasada działania: to przymuszony rotacja powietrza (średnio w poprzek wbudowany wiatrak) natomiast dostarczane etylina, które podgrzewa atmosfera przepływające przez nagrzewnicę.

Nagrzewnice wodne Atmosfera w nagrzewnicach wodnych podgrzewa się wskutek wymiennikowi aluminiowemu, przez kto przepływa gorąca tlenek wodoru. Na skutek wymiennikowi swada cieplna przekazywana jest przez lamele i atmosfera uzyskuje podwyższoną temperaturę.

Nagrzewnice olejowe to takie, w których źródłem ciepła jest z reguły oliwa opałowy, jaki wtryskiwany przez dyszę paliwową do komory spalania podgrzewa przepływające przez nagrzewnicę atmosfera. Nagrzewnice olejowe wymiennikowe posiadają zamiennik, inaczej etylina spalane jest w zamkniętej komorze spalania, a atmosfera jest ogrzewane na skroś zamiennik ciepła. Nagrzewnice olejowe bezwymiennikowe nie posiadają wymiennika i atmosfera przepływające przez nagrzewnicę ogrzewane jest wyraźnie przez płomień z spalanego paliwa. Niezgodność jest zasadnicza: nagrzewnice wymiennikowe posiadają zamkniętą komorę spalania i odprowadzenie spalin na zewnętrz, przez co spalin są odseparowane od ogrzewanego powietrza, a w nagrzewnicach bezwymiennikowych podgrzewane benzyna łączy się ze spalinami. Nagrzewnice gazowe mają identyczną zasadę działania podczas gdy olejowe aliści czynnikiem cieplnym jest alkohol w zamian oleju.

Nagrzewnice mogą stać się podzielone wg różnych kryteriów - wg budowy, przeznaczenia, rodzaju paliwa, zastosowania.

Zobacz też

• nagrzewanie, nagrzewarka
• nagrzewnica Cowpera

Pogotowie ciepłownicze – zespół pracowników, powoływana przez ciepłownię. Jej zadaniem jest wymazywanie awarii i odnowienie sieci ciepłowniczej natomiast wkroczenie w czasie awarii sieci grzewczej w budynkach.

p • d • e
Służby alarmowe

Policja (997 / 112) • Pogotowie ratunkowe (999 / 112) • Straż pożarna (998 / 112) • Straż miejska (986)
Techniczne: Pogotowie energetyczne (991) • Pogotowie gazownicze (992) • Pogotowie ciepłownicze (993) • Pogotowie wodno-kanalizacyjne (994)

Tzw. górne źródło ciepła (obojętnie od fizycznego położenia) to zasobnik (źródło) ciepła, z którego pobierane jest miło napędowe obiegu termodynamicznego (w silnikach cieplnych) bądź do którego oddawane jest miło (w maszynach cieplnych roboczych realizujących skończony wymiana termodynamiczny).

Temperatura górnego źródła ciepła jest:

• wyższa od najwyższej występującej w obiegu termodynamicznym silników cieplnych;
• niższa od najwyższej występującej w obiegu termodynamicznym maszyn roboczych.

Do obliczeń sprawności termodynamicznej obiegu, jak temperaturę górnego źródła ciepła przyjmuje się najwyższą temperaturę czynnika pojawiającą się w obiegu zarówno na rzecz maszyn roboczych podczas gdy i silników.

W siłowniach i elektrowniach cieplnych gdy również silnikach spalinowych (rotacja prawobieżny) górnym źródłem ciepła jest średnio wigor chemiczna spalanego paliwa w kotle parowym ewentualnie komorze spalania. Zapał cieplna przypuszczalnie podobnie dać początek z reaktora jądrowego, podczas gdy również dowolnego wymiennika ciepła.

W chłodziarkach górnym źródłem ciepła jest okrążenie, w pompach ciepła pojemnik ciepłej wody użytkowej ewentualnie armatura centralnego ogrzewania (obiegi lewobieżne).

Zobacz też

• Dolne źródło ciepła
• Siłownia parowa
• Siłownia gazowa
• Turbina gazowa
• Pierwsza dogmat termodynamiki
• Druga kanon termodynamiki

Grzejnik płytowy.

Typowy kaloryfer łazienkowy, tzw. “drabinka”.

Zobacz kategorię na Wikimedia Commons:
Grzejnik

Grzejnik (potocznie znany jako kaloryferem z fr. calorifère) , alias odpowiednik termiczny typu woda-powietrze ewentualnie para-powietrze; czynnik układu centralnego ogrzewania. Uniwersalnie praktyczny w najróżniejszych pomieszczeniach.

Obecnie na ogół stosowane są grzejniki płytowe zbudowane ze zgrzewanych płyt stalowych. W nowych instalacjach centralnego ogrzewania właściwie nie są obecnie stosowane grzejniki żebrowe, wbrew że w niektórych rozwiązaniach modułowość konstrukcji pozwala na dodanie większej ilości żeber, a na skutek temu prostą zmianę mocy grzejnika. Przez kaloryfer przepływa gorąca tlenek wodoru albo mgła, która na ogół nie pochodzi prosto z mostu z elektrociepłowni. Tlenek wodoru zasilająca centralne nagrzewanie ogrzewana jest w wymienniku ciepła przez wodę z sieci ciepłowniczej, czy też w kotle, a odtąd płynie do odbiorników ciepła jakimi są grzejniki.

Spis treści

• 1 Opowiadanie grzejnika
• 2 Monument grzejnika
• 3 Zobacz też
• 4 Linki zewnętrzne

//

Opowiadanie grzejnika

Powszechnie uważa się, że centralne grzanie wynaleźli starożytni Rzymianie. Niemniej jednak z dochodzenia przeprowadzonego przez elektrociepłownię z Samary (południowo-zachodnia Federacja rosyjska) wynika, że najwyższy kaloryfer został zamontowany w roku 1855 w Sankt Petersburgu. Wynalazcą był Franz San Galli (urodzony w Prusach, toż mieszkający w Rosji Szwab pochodzący z rodziny o włoskich korzeniach). Swój udoskonalenie nazwał “ciepłą skrzynką” i opatentował w Niemczech i USA.

Monument grzejnika

To wielce użyteczne przyrząd doczekało się pomnika. Z okazji 150 rocznicy zamontowania pierwszego grzejnika w Sankt Petersburgu, na początku sezonu grzewczego 2005, przedtem elektrociepłownią w Samarze stanął 31 tonowy monument żeliwnego grzejnika (ziszczony przez lokalnego artystę rzeźbiarza Nikołaja Kuklewa). W górę urządzenia, w świetle okna z grubą kotarą, przeciąga się w cieple kot. Zwierzęta te, podczas gdy niewiele co, umieją uznać zalety dobrej instalacji grzewczej. Tym z większym natężeniem, że w tej części Rosji wysoka temperatura powietrza w zimie potrafi osłabnąć u dołu -50 stopni Celsjusza.

Zobacz też

• konwektor
• radiator
• ogrzewanie

Linki zewnętrzne

• pomnik grzejnika
  • Artykuł ze zdjęciem przedstawiającym monument kaloryfera w Samarze (en)
  • Bogato ilustrowany punkt religijny odsłonięciu pomnika kaloryfera w Samarze (ru)
  • Artykuł święty odsłonięciu pomnika kaloryfera w Samarze (ru)

Gazogenerator na drzewo, zamontowany na ciągniku (z prawej okolica pojazdu). Z przodu pojazdu widoczna dodatkowa radiator do schładzania gazu generatorowego nim spaleniem w silniku.

Generator na ciągniku. U góry gazogeneratora widomy odpylacz cyklonowy. Na dole urządzenia duet otwory do zapalania wsadu i wybierania popiołu.

Schemat gazogeneratora do produkcji gazu drzewnego i zasilania silnika gazowego

Samochód Saab 99 napędzany gazem drzewnym. Gazogenerator jest na przyczepie

Samochód ciężarowy GAZ-42 napędzany gazogeneratorem

Автомобиль с газогенератором

Трактор с газогенератором

Instalacja do produkcji gazu drzewnego w Oplu (1940)

Adler Diplomat 3 GS na gazgenerator (1941)

Gazogenerator (czadnica, zgazowarka, wytwornica gazu drzewnego) jest urządzeniem służącym do produkcji gazu generatorowego (drzewnego) w procesie zgazowania.

Typowa armatura do produkcji gazu generatorowego do zasilania silników spalinowych składa się z czterech elementów: gazogeneratora, odpylacza, chłodnicy i filtra wtórnego. Od góry gazogeneratora ładowane było olej napędowy (drzewo, węgiel niewzruszony, węgiel brązowy wobec postacią brykietów, węgiel drzewny, nieraz chociażby humus) do leja zasypowego (zamykanego szczelnym wiekiem z uszczelnieniem). W obrębie gazogeneratora następowało jego zgazowanie.

Gorący i nieprzezroczysty spirytus opuszczający gazogenerator trafia do odpylacza (np. osadnika, odpylacza cyklonowego, etc.) w celu usunięcia cząstek stałych a po pewnym czasie do chłodnicy. W chłodnicy następuje deprecjacja temperatury gazu a skroplenie pary wodnej natomiast substancji smolistych. Kolejnym etapem przygotowania gazu jest jego pasaż przez filtr wtórny (powierzchniowy), w którym następuje rozdzielenie pozostałych zanieczyszczeń. Rafinowany napój alkoholowy jest złożony z powietrzem i zasysany przez silnik.

Zgazowarki produkujące napój alkoholowy generatorowy na potrzeby bezpośredniego spalania np. w kotle nie muszą być wyposażone w systemy do oczyszczania gazu jak że jest niewielkie ryzykowny krok uszkodzenia palników kotła przez brud znajdujące się w gazie.

Zobacz też

• gaz generatorowy
• gaz drzewny
• zgazowanie
• piroliza
• czynnik zgazowujący

Linki zewnętrzne

• Zgazowarka EKOD-1M w Lubuskich Zakładach Garbarskich
• Gazogenerator - określenie, zarys gazogeneratora Imberta

Ten paragraf wymaga dodania linków wewnętrznych. Jeżeli możesz, dodaj je teraz.

żeby dochrapać się taki następstwo: hipoteza, dymu, Witolda Gombrowicza, lodowce górskie - linki tworzymy wedle składni: ”’.

Zanim zapisaniem sprawdź, azali linki nie prowadzą do stron ujednoznaczniających.

Zasugerowano, iżby punkt climatronic zintegrować z tym artykułem bądź sekcją.

Klimatyzacja automatyczna (ang. climate control, niem. Klimaautomatik), wysiłek. klimatronik. Oprawa klimatyzacji, zwłaszcza samochodowej, zapewniającej kontrolę automatyczną parametrów klimatyzowanej przestrzeni, na ogół - kabiny pojazdu. Istnieje krocie koncepcji (przede wszystkim w kontekście ilości parametrów wejściowych i wyjściowych układu) i masa rozwiązań technicznych takich układów.

Spis treści

• 1 Elementy układu
• 2 Typologie
  • 2.1 wg złożoności układu
  • 2.2 wg liczby stref z osobną regulacją
  • 2.3 wg zaawansowania funkcjonalnego
• 3 Aspekty konstrukcyjne i użytkowe

//

Elementy układu

Jako oprawa fachowy, klimatyzator automatyczna składa się na ogół z:

• źródeł grzania (w samochodzie - motor, czasami nagrzewnica postojowa tzw. webasto),
• źródeł chłodzenia (idealny oprawa klimatyzacji),
• szeregu czujników wejściowych (czujniki temperatur, prędkości, nasłonecznienia, itp. poniekąd kilkudziesięciu parametrów),
• efektorów układu (napędy przepustnic nawiewów, sterowniki wentylatorów, sprzęgła sprężarek, itp.)
• wyspecjalizowanego sterownika (komputera) będącego „sercem” układu w charakterze partia zależnych regulatorów, z przyłączonym bądź wbudowanym panelem - interfejsem użytkownika (z wyświetlaczami i przyciskami itp.).

Typologie

wg złożoności układu

• W wersji minimalnej oprawa regulacyjny ma obowiązek twierdzić stałą temperaturę w klimatyzowanej przestrzeni, tzn. ma obowiązek mieć wymiar temperaturę wewnętrzną i sterować elementami odpowiedzialnymi za ogrzewanie i oziębianie (przepustnice powietrza nawiewanego, wentylatory, oprawa chłodniczy).

• W wersji rozszerzonej oprawa z reguły zapewnia u stabilizacji temperatury oraz osuszanie - uwzględnia na dodatek np. temperaturę zewnętrzną, dostępne temperatury czynników (np. cyniczny motor - pozbawienie ogrzewania), temperatury w kanałach nawiewów, wuj sam przejściowe układu (prowadzenie nawiewów na zaparowane szyby w celu osuszania), itp.; sterowanie wentylatorami na ogół jest płynne, odbywa się bezstopniowo bądź regulatorem o dużej ilości stopni, np. 20 i więcej.

• W wersji najbogatszej stosunki uwzględniają na dodatek np. prędkość pojazdu (wpływającą na pracę wentylatorów), insolacja w charakterze poprawkę na rzecz natężenia pracy układu chłodzenia, prosto z mostu drzwi i okien itp. stany zjednoczone ameryki północnej wpływające na pracę układu.

wg liczby stref z osobną regulacją

Inny rozbiór układów regulacji odnosi się do ilości stref bez względu (na tak dalece jest dozwolone przemawiać o niezależności w przypadku relatywnie małej przestrzeni kabiny) klimatyzowanych. Najprostsze wybieg to oprawa jednostrefowy, dokąd kabina pojazdu jest traktowana w charakterze jedna przestrzeń. Stosunki dwustrefowe, w wyższym stopniu rozbudowane, posiadają dubel niezależne strefy, w których starają się nie oddać zadane parametry, np. jedna zona grzeje, podczas gdy inna chłodzi (na ogół różnice nastaw są ograniczone programowo do kilku stopni). Spotyka się odmienny rozdzielenie stref, zarówno prawo-lewo (np. prowadzący i pasażer na przednich siedzeniach siedzą w różnych strefach, np. Ford Scorpio) podczas gdy również przód-tył (spotykane w vanach, np. Volkswagen Sharan). W najwyższym segmencie spotyka się zależności o większej ilości stref, np. czterostrefowe, na rzecz każdego pasażera samodzielnie. Istnieją nieczęsto spotykane rozwiązania, dokąd nie właśnie oprawa sterowania jest wielostrefowy, niemniej jednak również związki techniczne są wielokrotne, np. każda pas ma w pełni niezależne nagrzewnice i związki chłodnicze (sprężarki, wymienniki).

wg zaawansowania funkcjonalnego

Liczba stref prawdopodobnie koncesjonować na regulację różnych parametrów pracy układu. Najprostsze wersje pozwalają dochrapać się różnice temperatury w róznych miejscach kabiny. W wyższym stopniu skomplikowane pozwalają na zróżnicowanie kierunku i siły nawiewu na rzecz każdej strefy. W związku z tym stosuje się rozdzielenie uwzględniający kategoria zaawansowania funkcjonalnego. Częściowo przypuszczalnie on obejmować się z podziałem na warianty wyposażenia pojazdu, które oferują producenci. Oto kolejne horyzontalny zaawansowania klimatyzacji automatycznej:

1. półautomatyczna - oprawa potrafi umożliwić stałą temperaturę wnętrza pojazdu. Przypuszczalnie także retuszować prędkość nawiewu
2. automatyczna

2a. automatyczna jednostrefowa - w dodatku oprawa potrafi przesiać najlepszy skłonność nawiewu (przeważnie tafla szklana, środek, nogi). Prawdopodobnie także dostosowywać kwota powietrza z zewnątrz
2b. automatyczna wielostrefowa

• (temperaturowo) - w dodatku oprawa potrafi dać możliwość różnicę temperatury w dwóch bądź więcej miejscach kabiny
• (temperaturowo i kierunkowo) - na dodatek oprawa potrafi umożliwić różnice kierunku nawiewu w dwóch czy też więcej miejscach kabiny
• (temperaturowo, kierunkowo i cyrkulacyjnie) - na dodatek oprawa potrafi dać możliwość różnice siły nawiewu w dwóch bądź więcej miejscach kabiny

2c. automatyczna wielostrefowa dwupoziomowa - na dodatek oprawa potrafi dać możliwość różnicę temperatury pospołu z wysokością kabiny - im u dołu, tym wyższa jest gorączka i tym mniejsza kwota świeżego powietrza z zewnątrz.

Aspekty konstrukcyjne i użytkowe

Skomplikowanie układu prawdopodobnie być znaczne - jego budowa z definicji łączy mechatronikę, technikę klimatyzacji, elektronikę i elektrykę, zaś automatykę i technologie komputerowe, całokształt to w trudnym środowisku motoryzacyjnym (zmienne żyłka środowiskowe, drganie, itp). Właściwa budowa i program jest znacznym wyzwaniem na rzecz projektantów i producentów, jednakowo - diagnostyka i naprawy na rzecz serwisów, a poniekąd - eksploatacja jest wyzwaniem na rzecz użytkowników.

Zdroworozsądkowa „zasada” użytkownika mówi, by w przypadku rozbudowanego układu uszeregować pożądaną temperaturę, po czym użyć układu w trybie automatycznym ufając w program i konstrukcję producenta. Próby „wtrącania” się użytkownika w pracę układu, np. zmienianie prędkości nawiewów itp., często powodują dziwne reakcje układów regulacji i frustrację użytkownika, podczas gdy ponadto „frustrację” sterownika. Z drugiej okolica, wielu użytkowników nie przepada za układami, które wedle skomplikowanych i nieznanych użytkownikowi algorytmów automatycznie sterują ogrzewaniem azaliż nawiewami w samochodzie. I choć teoretycznie wedle producenta sprawnie utrzymują zadane parametry komfortu klimatycznego, to w praktyce wg użytkownika powodują dokuczliwość „psychologiczny” niezrozumiałymi i niespodziewanymi reakcjami - z tej przyczyny ambiwalentne opinie o zasadności posiadania i możliwościach używania układu automatycznej klimatyzacji.

Radiator na socket A

Zamontowany chłodnica chłodzący płytę główną

chłodzenie pasywne karty graficznej Asus EAX1300pro

Radiatory na rzecz pojedynczych tranzystorów i diod/tyrystorów

Radiator (rozpraszacz ciepła) - czynnik albo grupa elementów odprowadzających miło z elementu, z którym się styka, do otoczenia (powietrza). Chłodnica jest z rozmysłem ukształtowaną bryłą z metalu (bądź jego stopów) akuratnie przewodzącego miło o rozwiniętej powierzchni od okolica powietrza najczęściej w postaci żeber, prętów by podnieść przenoszenie ciepła. Radiatory wykonuje się na ogół z glin i miedzi. Glin często barwi się na czarno. Uniwersalnie stosowane są w elektronice, ze względu na dużą liczba ciepła wydzielaną z niewielkich elementów, co odpowiada dużej gęstości mocy.

Dla lepszego przewodzenia ciepła obszar styku radiatora z powierzchnią wydzielającą miło stosuje się dociskanie elementów, czasem wierzch się je ponadto cienką warstwą pasty termoprzewodzącej czy też kleju termoprzewodzącego.

Zobacz też

• cooler
• chłodnica
• chłodzenie pasywne
• moduł Peltiera
• wentylator
• wymiennik ciepła
• kaloryfer
• pasta termoprzewodząca

poczwórny kaloryfer Faviera; przewód stalowa Ø 3″, rozciągłość ok. 1,5 m

Grzejnik Faviera, konwektorowy kaloryfer żebrowy – struktura grzejnika, składającego się z rury i nałożonej na nią z pozornie wstęgi z nadwozie; wstążka ta ukształtowana jest w ów wyjście, że tworzy formę sprężyny śrubowej, która ciasno nałożona na rurę (przylegająca do rury nie swoją płaszczyzną, dopiero co krawędzią) pełni rolę radiatora (rozpraszacza ciepła). Likwidacja karoseria w ów podejście powoduje, że sznurek jest niezachwianie pofałdowana, co skutecznie zwiększa jej powierzchnię i przez to poprawia rozpraszanie ciepła. Przemieszczaniu się zwiniętej spiralnie wstęgi po rurze zapobiega przyspawanie (albo przylutowanie, jeżeli kaloryfer ukończony jest np. z miedzi) końcówek wstęgi do rury.

Ze względu na prostotę konstrukcji grzejniki Faviera w przeszłości uniwersalnie stosowano w instalacjach grzewczych budynków przemysłowych (rzadziej w mieszkalnych, m.in. ze względu na to, że są niezbyt estetyczne).

Typowy kaloryfer Faviera skonstruowany przypadkiem być ze stalowej rury średnicy od 0,75 do 4 cali i stalowej wstęgi szerokości 1-3 cm nałożonej na nią właśnie, że agregat ma zewnętrzną średnicę do ok. 15-18 cm; wyskok zwoju zwiniętej śrubowo wstęgi przypuszczalnie mieć do ok. 2 cm. Przepust i prześwit mass-medium grzewczego znajdują się na przeciwległych końcach rury. Wielkość racja skonstruowanego grzejnika Faviera proporcjonalna jest do jego długości, wynosi na rzecz typowych parametrów eksploatacyjnych w pobliżu ogrzewaniu wodnym do nie całkiem 500 watów na ktoś sto kilogramów długości grzejnika na rzecz typowych konstrukcji z rury o średnicy 3 cali. Najczęściej grzejniki Faviera umieszcza się poziomo, dookoła kwintal powyżej podłogą. Niekiedy, podczas gdy zachodzi zainteresowanie rozpraszania znacznej mocy (i jak dryg lokalowe uniemożliwiają instalację pojedynczej długiej rury), instaluje się dwójka bądź więcej grzejników Faviera jeden przy drugim.

Obecnie stosowane w dużej mierze rzadziej, m.in. ze względu na okoliczność, że do ich napełnienia i funkcjonowania potrzebna jest dosyć duża (w porównaniu z innymi odmianami grzejników) pojemność mass-medium grzewczego. Konstruowane są choć w przyszłości, atoli notorycznie o mniejszych średnicach i z metali innych aniżeli stal (głównie z miedzi).

Podobne konstrukcje w mniejszej skali stosowane bywają w charakterze wymienniki ciepła oraz w różnego rodzaju urządzeniach, w pobliżu czym kiedy niekiedy ich niwa nie sprowadza się do ogrzewania (emisji ciepła), toż wręcz przeciwnie: do chłodzenia (np. w niektórych lodówkach).

W terminologii angielskojęzycznej kaloryfer Faviera zwany bywa określeniem finned tube radiator (literalnie “kaloryfer z żebrowanej rury”).

Przypisy

1. ↑ z nieznacznym spadkiem w stronę wylotu mass-medium, co ułatwia grawitacyjne ewakuacja grzejnika w razie potrzeby

Linki zewnętrzne

• dane obliczeniowe grzejników Faviera (ang.)
• urządzenia do produkcji grzejników Faviera (ang.)